Cleveland Cavaliers กับจุดเริ่มต้นของฮีโร่ที่ถูกคาดหวัง
เรื่องราวของ เจมส์ กับ Cleveland Cavaliers ไม่ได้เป็นเพียงแค่ความสัมพันธ์ระหว่างผู้เล่นกับทีม แต่คือ ความผูกพันระดับ “บ้านเกิด” ที่ถูกหล่อหลอมตั้งแต่วันแรกที่เขาก้าวเข้าสู่ลีก NBA เด็กหนุ่มจาก Akron, Ohio ถูกยกให้เป็น “The Chosen One” ตั้งแต่ยังไม่ทันลงเล่นเกมอาชีพด้วยซ้ำ และทันทีที่เขาถูกดราฟต์เข้าสู่ Cavaliers ความหวังทั้งหมดของเมืองก็ถูกฝากไว้บนบ่าของเขาแบบเต็มๆ
คุณเชื่อไหมว่าตั้งแต่ปีแรกที่ เด็กคนนี้เล่นเขาสามรถทำสถิติเฉลี่ยต่อเกม
- 20.9 แต้ม
- 5.5 รีบาวด์
- 5.9 แอสซิสต์
- 1.6 สตีล
- เวลาเล่นประมาณ 39.5 นาที/เกม
นี่มันสถิติระดับ Superstar แล้ว มันไม่ใช่ระดับ Rookie นอกจากนี้เขายังสามาถคว้ารางวัล Rookie of the Year (รุกกี้แห่งปี) และ ติด All-Rookie First Team อีกด้วย ยังไม่หมดนะครับก่อนหน้านี้คลีฟแลนด์ชนะเพียง 17 – แพ้ 65 ในฤดูกาลก่อน คือเรียกว่ารองบ๊วยของลีคเลยแหละ แต่พอเจมส์เข้ามาสถิติของทีมเด้งไปอยู่ที่ 35 ชนะ – 47 แพ้ คือชนะเพิ่มขึ้นมาถึง 18 เกม นี่ไม่เรียกว่าเก่งแล้วต้องเรียกว่าเทพเลยดีกว่า
ตลอด 7 ฤดูกาลแรก LeBron พัฒนาตัวเองขึ้นมาเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่ดีที่สุดในลีกอย่างรวดเร็ว เขาพาทีมเข้ารอบเพลย์ออฟหลายครั้ง รวมถึงการทะลุเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ NBA ปี 2007 แม้สุดท้ายจะพ่ายแพ้ แต่สิ่งที่เขาทำได้ก็เพียงพอให้แฟนๆ เชื่อว่า “วันหนึ่งแชมป์ต้องมาแน่” อย่างไรก็ตาม ปัญหาสำคัญคือ ทีมนี้ ไม่สามารถสร้างทีมที่แข็งแกร่งพอจะลุ้นแชมป์ได้อย่างแท้จริง ทำให้ เจมส์ ต้องแบกรับภาระเกินกว่าผู้เล่นคนเดียวจะรับไหว
ในช่วงเวลานั้น ความรักจากแฟนๆ เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ และจริงใจมาก พวกเขามองว่า เด็กหนุ่มคนนี้ ไม่ใช่แค่ซุปเปอร์สตาร์ แต่คือ “ลูกหลานของเมือง” ที่จะพาพวกเขาไปสู่ความสำเร็จสูงสุด ทว่าในอีกมุมหนึ่ง ความคาดหวังที่สูงเกินไปก็เริ่มกลายเป็นแรงกดดันที่ค่อยๆ สะสม และกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิตของเขา
Cleveland Cavaliers กับบาดแผลจาก “The Decision” ที่ไม่มีใครลืม
ปี 2010 คือ ปีที่ทุกอย่างเปลี่ยนไปตลอดกาล LeBron กลายเป็นฟรีเอเยนต์ และแทนที่จะเจรจากับทีมแบบเงียบๆ เหมือนผู้เล่นทั่วไป เขากลับเลือกประกาศการตัดสินใจผ่านรายการทีวีสดระดับประเทศที่ชื่อว่า “The Decision” ซึ่งกลายเป็นหนึ่งในโมเมนต์ที่ถูกพูดถึงมากที่สุดในประวัติศาสตร์กีฬา
คำพูดที่ว่า “I’m going to take my talents to South Beach” ไม่ได้เป็นเพียงการประกาศย้ายทีม แต่มันคือเหมือนมีดที่แทงลงกลางใจของแฟนๆ Cleveland แบบตรงๆ โดยไม่มีการเตรียมใจใดๆ มาก่อน สิ่งที่ทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปอีกคือ การที่ผู้บริหารของทีมก็รับรู้เรื่องนี้พร้อมกับคนดูทั่วประเทศ
ปฏิกิริยาที่ตามมานั้นรุนแรงเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด แฟนๆ ออกมาเผาเสื้อ LeBron ตามท้องถนน เสียงโห่และคำด่าทอถาโถมเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย เมืองที่เคยรักเขามากที่สุด กลายเป็นเมืองที่เกลียดเขามากที่สุดในชั่วข้ามคืน
ด้าน Dan Gilbert เจ้าของทีม ก็ยิ่งเติมเชื้อไฟเข้าไปอีกด้วยจดหมายเปิดผนึกที่ใช้ถ้อยคำรุนแรงถึงขั้นเรียก LeBron ว่า “คนขี้ขลาด” และ “ผู้ทรยศ” พร้อมประกาศว่า Cavaliers จะได้แชมป์ก่อนที่ LeBron จะทำได้เสียอีก คำพูดเหล่านี้ไม่เพียงแต่สะท้อนความโกรธ แต่ยังกลายเป็นแรงกดดันมหาศาลที่ติดตัว LeBron ไปตลอดเส้นทางอาชีพของเขา หากถอดบทความที่ Gilbert พูดเต็มๆจะแปลได้ประมาณนี้ครับ
“อย่างที่พวกคุณทราบกันแล้ว อดีตฮีโร่ของเราไม่ใช่คนของ Cleveland อีกต่อไป นี่คือการหักหลังกันอย่างรุนแรง และเป็นการประกาศที่น่าอับอายต่อหน้าคนทั้งโลก”
“ผมขอการันตีกับพวกคุณตรงนี้เลยว่า Cleveland Cavaliers จะคว้าแชมป์ NBA ก่อนที่คนคนนั้น จะได้แชมป์สมัยแรกเสียอีก!”
“ขี้ขลาด” “ถอดใจ”
“ความเห็นแก่ตัวของเขามันช่างน่ารังเกียจ และนี่คือตัวอย่างที่ไม่ดีสำหรับเด็กๆ ในเมืองเรา“
“คุณไม่ควรต้องเจอความเจ็บปวดแบบนี้ ผมสัญญาว่าเราจะทุ่มเททุกอย่างเพื่อสร้างทีมที่คู่ควรกับความรักของพวกคุณ และเราจะนำแชมป์มาสู่ Cleveland ให้ได้ โดยไม่ต้องพึ่งพาคนทรยศคนนี้”
เรียกว่าโครตดุเดือดสุดๆ
LeBron James กับการสร้างซุปเปอร์ทีมและแรงกดดันมหาศาล
เมื่อ LeBron James ย้ายไปยังทีมใหม่ เขาไม่ได้ไปคนเดียว แต่เป็นการรวมตัวของซุปเปอร์สตาร์ระดับลีกกับ Dwyane Wade และ Chris Bosh กลายเป็น “ซุปเปอร์ทีม” ที่ถูกจับตามองมากที่สุดในยุคนั้นทันที
งานเปิดตัวของทีมเต็มไปด้วยแสงสีเสียงราวกับคอนเสิร์ต และนั่นคือจุดที่ LeBron พูดประโยคที่กลายเป็นไวรัลไปทั่วโลกว่า ทีมนี้อาจคว้าแชมป์ได้ “ไม่ใช่แค่ 1 หรือ 2 แต่เป็น 7 หรือ 8 สมัย” คำพูดนี้ทำให้แฟนบาสจำนวนมากรู้สึกว่าเขากำลังโอ้อวดเกินจริง และยิ่งเพิ่มแรงเกลียดชังจากแฟนๆ ทีมอื่นเข้าไปอีก
แม้ในสนาม Miami จะเป็นทีมที่แข็งแกร่งอย่างมาก แต่ในช่วงแรก LeBron กลับต้องเผชิญกับความกดดันอย่างหนัก โดยเฉพาะในรอบชิงชนะเลิศปี 2011 ที่เขาทำผลงานได้ต่ำกว่ามาตรฐาน และถูกวิจารณ์อย่างหนักว่า “ไม่ใช่ผู้เล่นที่ปิดเกมได้” อย่างไรก็ตาม เขาไม่ยอมแพ้ และพัฒนาตัวเองจนสามารถคว้าแชมป์ NBA ได้ 2 สมัยในปี 2012 และ 2013 พิสูจน์ให้เห็นว่าเขาคือผู้เล่นระดับแชมป์ตัวจริง
Miami Heat จุดเปลี่ยนที่หล่อหลอมสู่ผู้ชนะตัวจริง
ช่วงเวลาของ Miami Heat คือการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญของ LeBron ทั้งในด้านฝีมือ และจิตใจ เขาเรียนรู้วิธีการเป็นผู้นำที่แท้จริง การเล่นเป็นทีม และการรับมือกับแรงกดดันจากทั้งภายในและภายนอก
แต่เมื่อเวลาผ่านไป LeBron เริ่มมองเห็นบางอย่าง ทีม Heat เริ่มเข้าสู่ช่วงขาลง ขณะที่ Cavaliers กลับมีอนาคตที่สดใสจากการมีดาวรุ่งพรสวรรค์อย่าง Kyrie Irving และทรัพยากรในการสร้างทีมใหม่
การตัดสินใจกลับ Cleveland ในปี 2014 จึงไม่ใช่แค่เรื่องของบาสเกตบอล แต่คือ เรื่องของ “ภารกิจที่ยังไม่เสร็จ” เขาออกแถลงการณ์ด้วยน้ำเสียงที่แตกต่างจากครั้งก่อนอย่างสิ้นเชิง เต็มไปด้วยความอ่อนน้อมและความจริงใจ พร้อมยืนยันว่าเขาต้องการนำแชมป์กลับมาสู่บ้านเกิด
บทสรุป ของฮีโร่กับ Cleveland Cavaliers ผู้ทรยศ และผู้กอบกู้
การกลับมาของ LeBron ไม่ได้การันตีความสำเร็จในทันที แต่เขาค่อยๆ สร้างทีมให้แข็งแกร่งขึ้น และในปี 2016 เขาก็พา Cleveland Cavaliers สร้างประวัติศาสตร์ด้วยการพลิกกลับมาชนะ Golden State Warriors จากการตามหลัง 1-3 เกมในรอบชิงชนะเลิศ ซึ่งไม่เคยมีทีมใดทำได้มาก่อน ในประวัติศาสตร์
โมเมนต์สำคัญอย่างการบล็อกของ LeBron ในเกมที่ 7 หรือการทำคะแนนสำคัญในช่วงท้ายเกม กลายเป็นภาพจำที่แฟนบาสทั่วโลกไม่มีวันลืม และเมื่อเสียงนกหวีดสุดท้ายดังขึ้น เขาคุกเข่าร้องไห้กลางสนาม ก่อนจะตะโกนว่า “Cleveland, this is for you!” ประโยคสั้นๆ ที่ลบทุกคำดูถูกและความเกลียดชังในอดีตออกไปจนหมดสิ้น ผมจำได้ติดตา
แชมป์ครั้งนั้นไม่ใช่แค่ถ้วยรางวัล แต่มันคือการ “ไถ่บาป” ที่สมบูรณ์แบบที่สุดในประวัติศาสตร์กีฬา จากฮีโร่ที่ถูกคาดหวัง กลายเป็นผู้ทรยศ และสุดท้ายกลับมาเป็นผู้กอบกู้ เรื่องราวของ James กับ Cleveland จึงเป็นมากกว่าบาสเกตบอล แต่มันคือบทพิสูจน์ของการเติบโต การยอมรับความผิดพลาด และการกลับมาทวงคืนศักดิ์ศรีอย่างยิ่งใหญ่ที่สุดเรื่องหนึ่งของโลกกีฬา
